امروز سرخوشم! سرخوش از آنکه دوستی قدیمی از هم خدمتی های اهل شعر و ادبم٬ گروهبان و شاعر سابق و آهنگساز و ترانه سرای این روزها "حامد سیفی پور".... 

اگر دوران دانشجویی با دیگر دوست شاعرم "امیر آریو جشنیان دالوند" گذشت اما دوستی با "حامد سیفی پور" نیز در دوران خدمت سربازی و در ستاد نیروی زمینی ارتش خاطرات بسیار خوشی را برایم به یادگار گذاشته است. مدتها بود که به دلم افتاد که نام "حامد" را در گوگل جستجو کنم شاید از آن دوست و رفیق ایام نظام! نشانی بیابم که امروز وی را یافتم! الحق کمی تپل شده! شایدم از دوری ام غم باد گرفته؟! اما خیلی خوشوقتم که دوباره می بینمش هرچند در فضای وب٬ ان شاء الله این چند امتحان آخری را هم که بدهم حتما به حضورش شرفیاب خواهم شد. البته اگر مرا به حضور بپذیرد!                  

آی حامد خان٬ خیلی دوستت دارم!

اما نه جانم! شما اشتباه می کنیم! اینجا جمهوری اسلامی ایران است. اینجا مهد آزادی بیان و پس از بیان و از  این حرفهاست! آره داداش!!

اما حول ماجرای دانشگاه زنجان چیزکی دیشب متوجه شدم که با تو در میان می گذارم. در تایید فرمایشات برادر ارزشی و اصولگرای خودم٬ باید بگویم که شب گذشته فایل صوتی متعلق به مصاحبه با یکی از اعضاء شورای متحصنین روی رادیو زمانه منتشر شد که مصاحبه کننده به کلی منکر برنامه ریزی قبلی برای رو کردن دست معاون دانشگاه شد و ادعا کرد: "ما بخاطر لغو مجوز انجمن اسلامی دانشگاه هر روز به دفتر این آقا مراجعه می کردیم که اکثرا با در بسته مواجه می شدیم -چون ساعت مشخصی در دفتر نبود و ما مجبور بودیم هر ساعت سری بزنیم- در روز حادثه ما بطور اتفاقی به دفتر ایشان رفتیم که با این وضع روبرو شدیم"

وی در ادامه دچار تناقض گویی می شود و می گوید: "ما از مدتها قبل از فساد اخلاقی جناب آقای مددی پی برده بودیم و خواسته بودیم که با ایشان برخورد بشود که نشده"

برگردیم به رسانه ها در روز حادثه!

روز آنلاین و رادیو زمانه٬ خبرنامه امیرکبیر٬ ادوار نیوز٬ رادیو فردا و چند خرده رسانه دیگر همگی متفق القول نوشتند که "این دختر بعد از مواجه با پیشنهاد بی شرمانه معاون دانشگاه٬ این موضوع را با دوستان دیگرش در میان می گذارد و اینطور برنامه ریزی می کنند که همراه خود یک ضبط صوت به داخل ببرد و موبایل اش را نیز روشن گذاشته تا هنگامی که معاون قصد تعرض کند٬ بچه ها بریزند و نجاتش دهند"

دو روز پیش با توجه تحلیل های روزنامه کیهان و بولتنی که سپاه پاسداران در این زمینه منتشر کرد معلوم شد که آرایش کلامی معترضان تغییر خواهد کرد. در تحلیل های اخیر آمده بود که این موضوع یک سناریو از سوی تحکیم وحدت است برای وصل کردن آشوب دانشگاه ها به سالروز ۱۸و  الخ... با این اوصاف معترضان از بیخ! اطلاع قبلی از حادثه را منکر شدند که با توجه به گزارشات منتشر شده از سوی آن رسانه ها (که با تاکیدی غلیظ بر مستند و مستدل بودن آنها اشاره می شد) نمی توان گفت اطلاع قبلی از ماجرا دروغ بوده است. با این اوصاف همان قول اول صحیح تر به نظر می رسد  و قول دوم بیشتر ناشی از تلاش برای تبرئه!

آسمان و ریسمان هایی شبیه آنچه گفته شد در این چند روزه بسیار بافته شده و بی شک حداقل چند دروغ بزرگ بجای حقیقت به مخاطبان غالب گردید! گفته شد که اطراف دانشگاه گارد ضد شورش موضع گرفته (در حالیکه تحصن روز قبل تر از آن پایان یافته بود)  و البته از همان روز اول شورای متحصنین خواستار هرچه بود تقاضای استعفای وزیر علوم را نکرده بود (که در رسانه فوق الذکر به کرات چیزهایی شبیه به این می خوانیم) و همین آخری که منکر هماهنگی حتی در کشف این واقعه شده اند!!

اینکه می گویند که یک سمت ماجرا لزوما به (سازمان ادوار/دفتر) تحکیم وحدت مربوط است نمی تواند خالی از حقیقت باشد. خاطرم هست قرار بود چند سال پیش چیزی شبیه همین طرح از سوی عده ای از دانشجویان مرتبط با سازمان ادوار تحکیم وحدت در دانشگاه تهران جنوب و درباره معاون فرهنگی واحد -دکتر علی اکبر رضایی- به اجرا گذاشته شود. بدین صورت که قرار بود یک زن معلوم الحال را اجیر کرده و با هماهنگی قبلی در مقابل معاونت فرهنگی واحد(که آن زمان در خیابان شهید دائمی حوالی میدان فاطمی بود) داد و بیدادی راه بیاندازد بدین مضمون که آقای فلان با من فلان کرده و الخ و بعد آقایان سریعا با اتومبیلی که از قبل فراهم کرده اند وی را از محل دور کنند و ابعاد ماجرا را (حالا با فیلم برداری و شاهد گرفتن و ...) بسط داده و در نهایت آقای معاون را که آن زمان موی دماغ بود حذف نمایند!

البته ممکن است برخی از ایشان به کلی منکر شوند اما مهم نیست آنچه حقیقت دارد طرحی بود که نه از ذهن ایشان که از جای دیگری -اتاق فکرهایی برای این منظور- تراوش کرده بود.

برگردیم به ماجرا زنجان! در سوی دیگر واقعه اما دولتیان نیز بخوبی توپ را به اوت زدند! بدین ترتیب که وزیر نیز زیرکانه -مانند رئیس دانشگاه و البته روزنامه کیهان- از حرکت اعتراضی دانشجویان تقدیر کردند!!

قطع نظر از واقعی یا ساختگی بودن واقعه٬ چند چیز مهم از این واقعه یادگار می ماند: اولا آنچه که مسلم است فسادی است که در بین برخی از کارکنان دانشگاه غیر قابل انکار است. وقتی در بین دانشجویان گروپ های آنچنانی(!!؟) وجود دارد نمی توان نسبت به نگاه های حریص "برخی دیگر" بی تفاوت بود. شخصا استادی را در دانشکده می شناسم که با وجود سن بسیار بالا٬ رفتاری که با دختران دانشجو دارد به طرز اعجاب آوری با پسران متفاوت و در اصل تبعیض آمیز و البته مسئله دار است. حالا ان شاء الله که اشتباه می کنم اما اکثر آنهایی که می شناسم و آن آقا را دیده اند نیز همین نظر را دارند. حالا بقیه اش بماند!

تا همین دیروز من هم نمی دانستم. چند روز پیش که اعلامیه اش را روی در و دیوار دانشکده دیده بودم و بی خیال از کنارش گذشته بودم از اینکه نمی شناسمش... "خدا رحمت کند" تنها جمله ای بود که به ذهنم رسیده بود. شاید مسخره به نظر برسد اما یاد فرضیه عزیز دلم "امیر آریو جشنیان دالوند" افتادم که مرگ همکلاسی ها در اواخر ترم را مرتبط با سختگیری امتحانات پایان ترم می دانست! در حالیکه از صحن اصلی دانشکده وارد ساختمان دو می شدم فرضیه را رد کرده و با خود گفتم "به هر صورت خدا رحمت کند"

فردایش و نیز فرداهایش اعلامیه های بیشتر و بعدش پارچه نوشته ای که "سید مهدی صالحی" را دانشجوی جوان و نخبه خوانده بود و مرگش را به هم دانشکده ای ها تسلیت گفته بود. تا دیروز که حسین هوشمند -از نیکان مکانیک- مرا گفت که ماجرا چه بوده...

آنروز همه در سلف بودند و مهدی نیز٬ با همکلاسی ها مشغول نهار بودند که شیطنت چندتایی از ایشان گل می کند و سیگاری آتش می زنند. مهدی اما آسم داشته و دوستان غافل از این٬ بنای شوخی می گذارند و بالاخره نفس مهدی بالا نمی آید و ....

آنطور که حسین می گفت ماجرا برق آسا روی داده اما هنوز زنده بود و گرم اگر کپسول اکسیژنی یا پزشکی یا حداقل بهیاری آنجا بود٬ اگر... اما در راه تمام کرد.

امروز خبر را پیگرفتم تا سقم و صحتش را واکاوم. متاسفانه حقیقت داشت. خشم برتمام ارکانم پنجه افکنده٬ ذهنم مانند مذاب در حال جوش است.فریاد اعتراضی ناله ای اما نه! دیگر صدایم در نمی آید. آنقدر در این خراب شده فریاد زده ام که دیگر توانم نیست. خدایا تو توانم بده!

چه کنم؟ با این همه تندیس های بی غیرتی؟! با اینهایی که  هیچ سرشان نمی شود. با که بروم به نبرد این خیل بی کفایتی و بی لیاقتی؟! خدا پدر آن بچه تحکیمی ها را بیامرزد که حداقل ته مانده غیرتی داشتند. شاید پیرهن عثمانی می ساختند اما ...

خدایا کسی خیالش نیست. انگار آدمی اینجا نبوده! انگار آدمی اینجا نمرده. انگار مرگ برای ما نیست. انگار...

نمی دانم چه باید کرد؟! حداقل کاری که می شود کرد یک سوال دسته جمعی است.

آقای جاسبی به ما بگو چرا ۱۴هزار دانشجو دانشکده فنی دانشگاه تهران جنوب به اندازه یک کپسول

اکسیژن ارزش ندارند؟!

اما نه آقای جاسبی و دیگر عزیزان که به ریاست عالیه عشق می ورزید. نه! مشکل شما نیستید. مشکل این بی غیرت های ریش دار و بی ریش و فوکلی و غیر فوکلی اند که غیر منفعت های حقیرشان هیچ نمی شناسند.

مشکل ماییم که تندیس بی غیرتی ایم.

از میان خیل اخبار می گذرم و دوست تر دارم که موضوعات کم اهمیت را با اهمیت جلوه دهم. اینکه وزیر ارتباطات سرعت ۵۶ کیلو بایتی را مناسب حال ما می داند برایم جای تعجب ندارد. اصلا هم جای تعجب نیست. در کشوری که بجای مواخذه مسئولان نهادهای فرهنگی اش اینترنت به مسلخ می رود  نباید ناراحت شد.

خالی بندی مسئولان عزیز هم برایم مهم نیست. اینکه سایت الف صدای وزیر نفت را می گذارد روی وب تا دولت را ضایع کند هم برایم مهم نیست. بالاخره باید حقوق شان از بقیه بیشتر باشد خب دروغ گفتن هم شاید جزء حقوق شان باشد. حالا دیگر دروغ مد شده! مسائل امنیتی و غیر امنیتی هم ندارد. همین سازمان سنجش خودمان- که خیلی هم فنچ می باشد- هم پریروز بیانیه داد که نتایج آزمون ارشد ساعت ۱۸ اعلام می شود اما نتایج ساعت ۶ صبح روی سایت رفت! جالب است توجیه هم می کنند که گفتیم سایت شلوغ نشود. حالا اگر امام علی فرموده "دروغ نباید گفت حتی به شوخی" قطعا برای ما مسئولین دلسوز نبوده احتمالا برای همسایه بوده!

برایم مهم نیست که سخنگوی وزارت خارجه مان نسبت به دخالت آمریکا در اوضاع لبنان هشدار داده! برایم مهم نیست که اصلاح طلبان برای ریاست جمهوری دور خیز عبث کرده اند و رئیس جمهور فعلی مان بدون آنکه خم به ابرو بیاورد نقش رهبری را ندیده می گیرد می گوید در مبارزه با مفاسد تقریبا تنهاست! حالا مجلس نشینان عاشق! دولت به کنار٬ آن همه وزارتخانه و دفتر و دستک هم به کنار!

برایم دیگر مهم نیست که انتقادات از دانشگاه آزاد  و شخص جاسبی به کجا رسیده و به کجا قرار است برسد و اینکه سلیمی نمین انگیزه اش از پیاده نظام دولت شدن چیست و انگیزه زیبا کلام از کوبیدن سنگ دانشگاه آزاد به سینه چه؟! افتخارات دانشگاه آزاد مال آقای جاسبی و افتخار پرتاب مشت اول هم مال رئیس جمهوری! به ما چه مربوط است که طرفین اهمیتی برای مصلحت این همه دانشجو و آن همه خانواده قائل نیستند.

برایم مهم نیست که دانشجویان طفلکی آنقدر بزدل بار آمده اند که در غم مرگ هم کلاسی شان در دانشگاه لرستان (در اثر برق گرفتگی) حاضر نیستند دانشگاه را روی سر رئیسش خراب کنند و تنها خواسته شان با قید موکد "این بیانیه سیاسی نیست" این باشد که لاقل درب خوابگاه دختران را از بیرون قفل نکنید که اگر دیگری رو به فبله شد حداقل به دوا و دکتر برسد!

برایم مهم نیست که در حیاط دانشکده مان جر و بحث و پرخاش دو دانشجو -یکی بسیجی و دیگری نشریه چی - همان شب در بوق صدای آمریکا می رود که ای ایرانیان سراسر جهان! امروز عده ای در دانشگاه تهران جنوب آتش زدند و بردند و کشتند و ..." و  البته هزار دروغ خائنانه مانند این!

از اینکه سیاه نما هم بخوانندم نه تعجب می کنم و نه تاسف می خورم. حالا امروز داغیم فردا می گوییم که به خطا رفته ایم و "بله شما درست می گویید!" بار هم می کنیم. برایم دیگر مهم نیست بنابراین دیگر نه سیاسی می نویسم و نه حوصله این بازی های بچه گانه را دارم.ما به اندازه کافی گول اصلاحات بازی را خورده ایم گول مفاسد بازی باشد برای بقیه بچه ها!

 ناسلامتی از ما سنی گذشته! من که نباید بچه شوم!!