از رنجی که می بریم

بیانیه مهندس موسوی به مناسبت وقایع اخیر عاشورا

ranjha — Fri, 01 Jan 2010 06:25:05 GMT

بیانیه مهندس موسوی که سربند وقایع عاشورای امسال روی داده امروز منتشر شده که در ادامه می آید.

.... ما نه آمریکایی هستیم و نه انگلیسی‌. تا حال نه کارت تبریکی برای روسای کشورهای بزرگ فرستاده ایم و نه امید یاری آنها را داریم و می‌دانیم با اصالت قدرت در روابط بین اللمل هر کشور به دنبال منافع ملی خود است و ما بیزار از کسانی هستیم که بر عرف و اعتقادات دینی و ملی ملت خود احترام نمی گذارند. و مضحک است که بما تهمت اهانت به قرآن، عاشورای امام حسین یا پاره کردن عکس حضرت امام قدس سره زده شود.

مسلما حرمت شکنی اگر در روز عاشورا صورت گرفته باشد مورد تایید ما نیست، اما بدترین نوع حرمت شکنی را کشتن بندگان بیگناه و عزادار در روز عاشورا و در ماههای حرام می دانیم....

برای خواندن کامل متن به روی ادامه مطلب کلیک کنید.

یادداشتی از سید رضا شکراللهی درباره وقایع عاشورای امسال

ranjha — Thu, 31 Dec 2009 16:28:15 GMT

خون

کسی برایم کامنت گذاشته و گفته که مرا پایبند به اصول دینی می‌داند و خواسته دیدگاه‌ام را در باره‌ی حوادث عاشورای تهران بنویسم یا اگر نمی‌توانم واضح بگویم، در قالب چیزی دیگر حرفم را بزنم. چون بر اصول دینی تأکید کرده، فقط دو روایت مسلّم از پیامبر اسلام می‌آورم.

در کتاب «گناهان کبیره» جلد یکم چنین آمده است: به رسول گرامی اسلام خبر رسید که یک نفر مسلمان کشته شده و جسدش در محل «جهینه» افتاده است. حضرت حرکت کرد و مردمی که از این واقعه باخبر شدند نیز آمدند تا به کشته رسیدند. حضرت فرمود: قاتل او کیست؟ عرض کردند: ای رسول خدا! ما نمی‌دانیم. آن حضرت از روی شگفتی فرمود: کشته‌ای در میان مسلمانان افتاده باشد و قاتل‌اش پیدا نباشد؟ سوگند به خدایی که مرا به پیامبری برگزیده است، اگر اهل آسمان‌ها و زمین در خون یک نفر مسلمان شرکت کنند و به آن راضی باشند، به درستی که خداوند همه‌ی آن‌ها را عذاب خواهد فرمود و به آتش جهنم خواهد انداخت.

ادامه را می توانید از اینجا بخوانید.

نفی خشونت به هر طریق ممکن

ranjha — Wed, 30 Dec 2009 19:16:18 GMT

بعد از اتفاقات روز عاشورا که سربند حمله به حسینیه جماران در روز تاسوعا بود نکاتی به ذهنم رسید.

۱- افرادی که در جماران جمع شده بودند برای عزاداری و گوش دادن به سخنرانی آقای خاتمی آمده بودند. آنطور که شنیدم چند هزار نفری می شدند. این تیپ افراد نوعا اهل درگیری و زد و خورد نیستند و مشخصا نشستن پای منبر سخنرانی را به تظاهرات خیابانی ترجیح می دهند.

۲- افرادی که در روز عاشورا در حوالی هفت تیر ولی عصر یا بلوار کشاورز و خیابان انقلاب تجمع کردند نوعا از گروه اول نیستند و همانطور که در تصاویر منتشر شده مشخص است بسیاری از زد و خوردها در مواجه با این گروه رخ داده است.

سوال : با تظاهرات خیابانی واقعا به چه چیز می شود دست یافت؟

پاسخ های احتمالی : کشته و زخمی شدن طرفین؟ به آتش کشیده شدن اموال عمومی؟ فراهم شدن شرایط برای فعالیت های وحشتناک و مخرب مانند بمب گذاری برای گروه های تروریستی؟! یا ...

از این موضوعات گذشته باید آقایان حساب خود را از جمعیتی که در روز عاشورا پیش زمینه درگیری را فراهم کردند جدا کنند.

نه فقط برای حرمت گذاری به مراسم عاشورا و نه فقط برای زیر سوال رفتن برخی از اصول مصرح قانون اساسی (همچنان که برخی از اصول آن از سوی طرف مقابل به سخره گرفته شده) ...نه!

برای همه اینها و همچنین برای نفی خشونت به هر طریق ممکن

به خشونت کشیده شدن تجمعات از سوی طرفین کشور را به سمت نا آرامی های وحشتناک تر می برد. آنگاه که وحشت از بمب گذاری (مانند آنچه در عراق و افغانستان رخ می دهد)جنگ شهری یا گردنه گیری گروهک ها (مانند آنچه پژاک می کند و جندا...) ما را درون خانه هایمان حبس کند دیگر نمی توان جبران کرد. دیگر نمی توان وضعیت را به روز اول بعد از انتخابات برگرداند. آنروز خواهیم گفت دموکراسی پیش کش! امنیت حداقلی کجاست؟

امروز باید نفی خشونت کرد.

حمله به پلیس و درگیر شدن با نیروهای بدون اونیفرم نظامی یا انتظامی . تصرف کانکس های پلیس . کندن گارد ریل های خیابان ها . آتش زدن سطل های زباله و موتورسیکلت یا ماشین پلیس....!!!!!

باور کنید این کارها نمی تواند یک اتفاق ساده باشد. احتمال هر چیزی مطرح است. آیا می خواهید کشور در آستانه تصرف و دخالت توسط نیروهای نظامی خارجی قرار بگیرد؟!

آیا می خواهید گروهک های تروریستی یا جدایی طلب مملکت را تکه تکه کنند و ما را به دوران قاجار و حتی قبل تر از آن ببرند؟!

آیا می خواهید حداقل امنیتی که امروز داریم هم از دست برود؟!

اگر اینرا می خواهید که بسم ا... اما عواقبش را هم بدانید آنطور که گفتم.

وگرنه نفی خشونت کنید و اعلام برائت از خشونت طلبان!

تک نگاری روز چهارشنبه

ranjha — Wed, 30 Dec 2009 17:28:18 GMT

امروز قرار بود که به دعوت یا شایدم دستور سازمان تبلیغات راهپیمایی دولتی برگزار شود. آنطور که یکی از همکاران می گفت قرار بوده آقای علم الهدی -امام جمعه مشهد- سخنرانی کنند. البته نفهمیدم چرا از آقای سید احمد خاتمی -امام جمعه تهران- که جوان تر است و صدای رساتری دارد استفاده نکردند؟!

حالا حدس و گمان نمی زنم که فردا تو پرونده ام ننویسند "اقدام علیه نظام از طریق شایعه پراکنی"!

از یکی از ساختمان های مشرف به خیابان حافظ -کمی پایین تر از کریمخان- می دیدم که دسته های ۱۵ تا ۵۰ نفره از ساختمان های ادارات اطراف خارج می شدند. هزار ماشاءا... چه بلندگوهای پر قدرتی هم داشتند! پرچم و پلاکارد هم خدا را شکر به تعداد بسیار زیادی موجود بود طوریکه به هر نفر حداقل یکی و به بعضی ها دو تا رسیده بود!

نمی دانم چه سری است که بسیاری از آقایان حال کرده بودند با موتور به تظاهرات بروند! شاید هنوز تو فاز روزهای قبل بودند؟! ا... اعلم بالذات الامور

شعارها هم حول محور "اعدام باید گردد" و "مرگ بر" و "زنده باد" و ... دور می زند. تنوع شعار هم خوب چیزی است به خدا!

همان دوست فوق الذکر! بعد از حساب کشی دقیق از میزان مصرف مرخصی تظاهرات دولتی و اطمینان از رعایت شدن اصلاح الگوی مصرف مرخصی! بالاخره به میان خیل خروشان جمعیت رفت و حوالی چهارراه ولیعصر زنگ زد و گفت "جمعیت بسیار متراکم است و پیشروی ناممکن شده است"

البته متوجه نشدم که "عدم پیشروی ایشان" بخاطر ترافیک عصرگاهی تهران است یا اینکه میدان انقلاب پر شده؟! من پیشنهاد می کنم دفعه بعدی حتما "میدان آزادی" را برای تجمع اعلام کنند چون هم بسیار وسیع تر از میدان انقلاب است (حدود ۱۰ برابر بزرگتر) هم اتوبان های اطرافش برای اتوبوس های رفت و برگشت مردم فراخ و مناسب است.

در عکس زیر می توانید تصویر ماهواره ای این دو میدان را با هم مقایسه کنید :

البته این پیشنهاد یک بدی دارد! اگر "میدان آزادی پر نشود؟! آنوقت خیلی خیلی ....!!

پ ن : 25 خرداد 1388 میدان آزادی و خیابان های اطراف تا زیر پل حافظ! خاطرتان هست؟!

اصالت مسئله

ranjha — Thu, 24 Dec 2009 18:27:59 GMT

مدتهاست موضوعی ذهنم را به خود مشغول کرده که نمی توانم پاسخی صریح و قانع کننده برای آن بیابم. طی سال گذشته با مسائل دردآوری روبرو بوده ام که روحم را به شدت آزرده کرده و بعید می دانم که اثرات آن از وجودم رخت بربندد. با وجود این دردهای روحی ؛ تقلای -هر چند مذبوحانه- من ، برای آغاز یک زندگی نو با افکاری تازه برایم رویایی نزدیک جلوه می کند که به سمتش می روم اما مثل اینکه قرار نیست هیچگاه به آن برسم.

اما آنچه می خواهم بدانم این است که آیا مسئله ای که امروز درگیر آنم واقعا موضوعی اصیل و یکتاست یا نه؟ به زبان دیگر آیا فردا که بیاید مسائل دیگر برایم اهمیت بیشتری خواهد داشت؟ یا اینکه خواهم گفت که مشکلات قبلی من همگی اصیل و مهم بوده اند و نمی توان و نباید آنها را با هم مقایسه کرد و یکی را برکشید و دیگری را خفیف دانست؟!

فکر می کنم مسائلی که هر انسانی با آن درگیر است چه حل شوند چه لاینحل باقی بمانند در شکل گیری مسائل بعدی زندگی نقش دارند.

مثلا من مسئله ام شغلی است. حالا ارتقا نیافته ام یا حقوقم ناکافی است یا هرچه . اگر این مسئله حل شود قطعا مسئله بعدی که با آن ممکن است مواجه شوم از جنس قبلی نیست و اگر حل نشود باز با همان درگیر خواهم بود.

مثلا اگر مسئله قبلی مربوط به حقوقم باشد و حل شود مسئله بعدی شاید محل کارم باشد و اگر حل نشود بعدها هم مسئله من حقوقم است. یعنی فرصت به بروز مسائل دیگر نخواهد رسید.

به نظر می رسد هر مسئله اصالت دارد. یعنی نمی توان آنرا با مشکلات دیگران یا حتی مسائلی که خود فرد با آن قبلا درگیر بوده مقایسه کرد.

نمی دانم شاید من اشتباه می کنم. اما وقتیکه از دیگران می شنوم که تو مسئله ای نداری یا چیزی شبیه این ؛ واقعا از کوره در می روم. مگر آدم بدون مسئله هم داریم؟ یا مگر آدم می تواند بدون مسئله هم زندگی کند؟

من فکر می کنم زندگی همراه با مسئله است. مثل نوشابه با کیکی که قدیمها از بقال سر کوچه می خریدیم! یکی بدون دیگری تقریبا نشدنی است. همین است دیگر این زهرمار لعنتی!

ممنونم برای همه چیز

ranjha — Tue, 22 Dec 2009 18:39:18 GMT

امروز می خواستم درباره غم و اندوهم بنویسم. می خواستم بخش ها از زخم های روحم را به اشتراک بگذارم. هرچند چیز جالبی برای به اشتراک گذاشتن نیست!

با این همه الان که تازه به خانه رسیده ام ابدا دلم نمی آید با آه و ناله شب بقیه را خراب کنم. از حق نگذریم امروز دوستان عزیزم بخاطر من همه کار کردند.

واقعا انتظار نداشتم تولدم یادشان باشد و از آن بیشتر اینکه سنگ تمام بگذارند. امشب نگذاشتند که بیشتر از قبل غمگین باشم و بی تکلف و ساده در شادی خود شریکم کردند.

بگذارید از مهندس جواد جهانبخش و مهندس اکبر دانشور تشکر ویژه کنم. هرچند باید محبت های همه دوستان را بخاطر بسپارم نه فقط برای جبران

که برای آموختن مهرورزی -البته نه از نوع دکتر احمدی نژادی!-

از همه تان ممنونم

برای درگذشت مرحوم آیت ا... منتظری

ranjha — Mon, 21 Dec 2009 20:48:18 GMT

خبر کوتاه بود و البته تاسف بار بالاخره آیت ا... منتظری هم از این دنیا فانی رفت. از طرف دوستان ایمیل تصاویر تشیع جنازه با شکوه آیت ا... رو دیدم. ایکاش منم می تونستم توی این مراسم شرکت کنم.

البته نمی توان حضور گسترده مردم در مراسم تشییع پیکر ایشان را ملاک رستگاری اخروی دانست. اما همینقدر می شود فهمید که محبوبیت ایشان علی رغم حصر نسبی که با آن مواجه بودند قابل توجه و برای همچو منی کاملا غافلگیر کننده بود.

مردم داری نسبت مستقیمی با اخلاق مداری دارد و هر کس از آن بهره مند است بیشترین قرابت را با تعالیم اسلام دارد. پیامبر ما در توصیف نزدیک ترین اشخاص به خدا ملاکهایی چون "تقوا" و "خوش اخلاقی و مردم داری" را معرفی می کند و همین گوهر است که اگر نبود امروز شاهد شکل گیری تشییع شکوهمند ایشان نبودیم.

شکسته آمدم

ranjha — Sun, 20 Dec 2009 20:42:18 GMT

ما را رها کنید در این رنج بی حساب / با قلب پاره پاره و با سـینه ای کباب

عمری گذشت در غم هجران روی دوست / مرغم درون آتش و ماهـــی بــــــرون آب

شعر نمناك مرحوم آیت ا... خمینی شرح حالات ماست انگار

از آخرين نوشته هايم بيش از يكسال مي گذرد. مي خواستم وبلاگم را حذف كنم. اما نمي دانم چرا تا بحال اينكار را نكرده ام. برای نوشتن همین چند خط لعنتی هم هفته هاست امروز را به فردا و فرداهای نیامده حواله می کنم. با این وجود دلم نمي خواهد بخاطر خط خطي هايي كه اينجا مي كنم بروم زندان! اما اگر آن هم پیش آمد چه باک؟! ناگزير از نوشتنم.

بقول ابوريحان بدانم و بميرم بهتر است يا ندانم و بميرم؟ حالا منم می فرمایم بنویسم و بمیرم بهتر است یا ...؟!

بالاخره مثل اينكه نمي توانم مثل بچه آدم خفه خون بگيرم و مثل یک گوسفند خوب به زندگی حقیرانه ام ادامه دهم. پس در روزهای آتی در این نقطه دور افتاده از برهوت وب با تو از ادبیات‌ . داستان کوتاه . شعر . تاریخ و کمی هم سیاست صحبت می کنم.

پس زنده باد خودم و البته مخالفين عزيز!

ranjha — Tue, 21 Apr 2009 09:34:18 GMT

اين

وبلاگ

لعنتي

بزودي

معدوم

خواهد

شد

بباييد در سال نو آدم شويم!

ranjha — Sat, 14 Mar 2009 13:09:18 GMT

دكتر! حاجي! سيد و بطور كلي بچه ها!

امسال هم هر چي بود تمام شد و يواش يواش داريم به سال جديد وارد مي شويم. بياييد در سال آينده آدم تر از ايني كه الان هستيم باشيم.

هر چند كه سخن قلنبه اي به نظر مياد اما فكر نمي كنم كه لزوما غير ممكن باشه.

تعريف آدم تر بودن هم البته خيلي پيچيده نيست. هر كس با مراجعه به درون خودش مي تونه به راحتي تعريف روشن (و نه كاملي) و صريحي از اون ارائه كنه! حداقل به خودش!

چند سال پيش تو يه برنامه راديويي گوينده پيشنهاد جالبي داده بود كه عبارت بود از نوشتن آرزوها روي يه تكه كاغذ -قبل از سال نو- و بازبيني اون كاغذ در انتهاي سال آينده

اين آرزوها مي تونه شامل اينها باشه

-خوندن ده كتاب خوب

-آموختن يه فن شغلي

- آشنايي با دوستان جديد

-از دست ندادن دوستان قديمي

و ....

خوب! خيلي روشنه كه يكي از اون آرزوها مي تونه آدم تر شدن باشه كه اميدوارم حداقل اين آرزومون برآورده بشه.

پ ن : آرزو بر جوانان عيب نيست ان شاء الله براي پيران هم عيب نباشه!