از رنجی که می بریم

ranjha — Tue, 21 Apr 2009 09:34:18 GMT

اين

وبلاگ

لعنتي

بزودي

معدوم

خواهد

شد

بباييد در سال نو آدم شويم!

ranjha — Sat, 14 Mar 2009 13:09:18 GMT

دكتر! حاجي! سيد و بطور كلي بچه ها!

امسال هم هر چي بود تمام شد و يواش يواش داريم به سال جديد وارد مي شويم. بياييد در سال آينده آدم تر از ايني كه الان هستيم باشيم.

هر چند كه سخن قلنبه اي به نظر مياد اما فكر نمي كنم كه لزوما غير ممكن باشه.

تعريف آدم تر بودن هم البته خيلي پيچيده نيست. هر كس با مراجعه به درون خودش مي تونه به راحتي تعريف روشن (و نه كاملي) و صريحي از اون ارائه كنه! حداقل به خودش!

چند سال پيش تو يه برنامه راديويي گوينده پيشنهاد جالبي داده بود كه عبارت بود از نوشتن آرزوها روي يه تكه كاغذ -قبل از سال نو- و بازبيني اون كاغذ در انتهاي سال آينده

اين آرزوها مي تونه شامل اينها باشه

-خوندن ده كتاب خوب

-آموختن يه فن شغلي

- آشنايي با دوستان جديد

-از دست ندادن دوستان قديمي

و ....

خوب! خيلي روشنه كه يكي از اون آرزوها مي تونه آدم تر شدن باشه كه اميدوارم حداقل اين آرزومون برآورده بشه.

پ ن : آرزو بر جوانان عيب نيست ان شاء الله براي پيران هم عيب نباشه!

اندر عاقبت از خود نگذشتن

ranjha — Sun, 25 Jan 2009 09:18:33 GMT

من دوباره به دنیای وب پیوستم!

متاسفانه مشغله کاری ام به شدت زیاد است اما بدم نمی آید دوباره ناخونکی به موضوعات مختلف- هر چند جسته گریخته- بزنم.

قبل از هر چیز باید اعلام کنم که من نیز دیگر کافی میکس نستله را نمی خورم. هر چند دیر شده اما این حداقل کاری است که می توانم انجام دهم.

در ضمن یک اتفاق خنده دار هم افتاده!

یکی از داوران بین المللی فدراسیون (یک ورزش رزمی) بخاطر قضاوت در دیداری که یک اسرائیلی در آن شرکت کرده بود بلادرنگ از تمامی مسئولیت های خود در فداراسیون متبوع اش عزل شد! این داور بدبخت حتی نمی دانسته که قرار است که قضاوت چه دیداری را بر عهده بگیرد وگرنه حتما آپاندیسش به دادش می رسید.

بالاخره روشن شد که جواب "از خود نگذشتگی!!" چیست!

ای جانم تکنولوژی

ranjha — Sun, 16 Nov 2008 11:58:07 GMT

الان که دارم این متن را می نویسم داخل دانشکده فنی هستم و از طریق یکی از همین دستگاه با حالا دام وبلاگم رو بروز می کنم

بابا دانشگاه

بابا با کلاس

مه اینطوری وب مان را بروز بفرماییم وگرنه فعلا که یخ زده ایم.

"وقیح" که می گن؛ تویی؟!!

ranjha — Sun, 19 Oct 2008 20:21:15 GMT

کردان همچنان می تازد و محمود خان حتی خیال برکناری وی را نیز ندارد!

آگاهان بر این باورند که : بسوزه پدر انتخابات!

ادامه نمی دم چون حسش نیست!

ياماتو

ranjha — Thu, 16 Oct 2008 20:51:40 GMT

امشب فيلم تحسين شده "ياماتو : آخرين نبرد" مرا به شدت احساساتي كرد. از همه معركه تر سكانسي است كه فرمانده خطاب به سربازانش مي گويد : "رو به سرزمين خود بايستيد و فرياد بزنيد حتي مي توانيد گريه كنيد!اشكالي ندارد" تماشاي حركات بازيگران اين صحنه شايد بزرگترين لذتي بود كه در اين چند وقت نصيبم شده

يكي در حالت خبردار، نسبت به ملت و ميهن خود اداي احترام نظامي مي كند. ديگري در حاليكه به زانو درآمده و اشك مي ريزد نام همرزمان شهيدش را زير لب زمزمه مي كند و ديگري نيز نرده هاي حائل عرشه را مي فشارد و نام مادرش را از اعماق وجود فرياد مي زند.

در يك كلام :

زنده باد ملتي كه براي حفظ شرف و حيثيتش ماند ، جنگيد و ايستاده مرد!

چشم ما روشن!

ranjha — Tue, 14 Oct 2008 19:27:18 GMT

دیروز عصر که از شرکت بیرون زدم، همان نزدیکی ها یک دکه روزنامه فروشی است که احساس کردم دلش برای من می تپد! القصه رفتم به سمتش تا تپش قلبش را رفع و رجوع کنم که خودم به تپش قلب افتادم!

البته چشمم به آن فرشته خوشگله* نيافتاده بود.گفتم يك وقت فكر بد نكني! راستش خودم هم قبل ماه رمضوني يك خبرهايي شنيده بودم اما ...

بماند. بگذار يه راست برم سر اصل مطلب!

قضيه كف كردن ما پاي روزنامه خورشيد –روزنامه انتخاباتي مدعيان عدالت- بود وتضاد آن با ادعاي عدالت طلبي حضرت والا محمود خان احمدی نژاد!

16 صفحه تمام رنگي با كاغذ گلاسه! عين روزنامه ايران البته! و قيمت هم فقط و فقط 100 تومان! روزنامه اي كه 12 ميليارد تومان ناقابل! خرجش شده! (همش؟!) جهت شانتا‍‍‍‍‍‍‍ژ گري و پروپاگاندانويسي براي ايام انتخابات!

اف بر اين روزنامه هاي رنگي و ارزان قيمت و حزبي! ضميمه مسافر گلو براي عاليجناب شهر دريده و شب و روز اين BRT كوفتي را مي كوبد توي سر ملت! روزنامه خورشيد و ايران و غيره نيز با ارتزاق از بيت المال (الحال؟!) همين ملت در حال كوبيدن رقبا و سياه كردن عوام است.

از خدا پنهان نيست از تو چه پنهان! امروز هم روزنامه را خريدم! بالاخره توي اتوبوس خودم را با چه سرگرم كنم؟ صفحه يك دلجويي از بازاريان ، صفحه دو انعكاس افاضات اعزه وكلا و دولتيان عشق عدالت، صفحه 3 يادم نيست و ....

هنوز خيره مانده ام به صورت صفحات گلاسه خوشرنگ و لعاب خورشيد!

... آه! آقا!

گفتي كه "حق،وسيعترين واژه ها در توصيف و تنگترين در عمل است!"

وه كه چه حزم انديش و باريك بيني!

---------------------------------------------

* همان حضرت عزرائيل!

عکس نوشت 24

ranjha — Sun, 21 Sep 2008 21:39:18 GMT

پ ن : و تو چه می فهمی از غربت "امت تک نفره" ؟!

در باب کامنت های اخیر

ranjha — Fri, 12 Sep 2008 14:42:55 GMT

خداوند همه مرضای اسلام و غیره! را شفای عاجل عنایت فرماید!

لال نمیری!

بلند بگو آمین!

پ ن : منم که خوابم!

سوسک ها و آدم ها

ranjha — Wed, 27 Aug 2008 19:55:18 GMT

جان اشتاین بک بود احتمالا! موش ها و آدم ها؟! خاطرات یک سرباز آمریکایی در ویتنام٬ احتمالا همین بود. آخر دوره دبیرستان خواندمش و خاطراتی محو و تار از آن دارم.

صدای زنگی نیست که از اوهام و خیالات دنیای خواب بیدارم کند. هرچه به سپیده نزدیک تر می شوم انگار بختک های شوم و پلید دنیای دیگری گلویم را به شدت می فشارند. نه! انگار این اوهام تمامی ندارد. خر غلتی! در رختخواب می زنم بی آنکه صدای زنگی بشنوم. چشم را که می گشایم زنی میانسال را می بینم که در نزدیکی ام روی یک صندلی چوبی نشسته است! در حالی که هنوز گیج تر از آنم که آنچه می بینم تفسیر کنم٬ نیم خیز می شوم.

آه! خدای من! اینکه مادرم است!

چهره رنج کشیده اش را در راستای خوابگاهم نگه داشته - از کی؟! - و با صدای ملایمی می خواهد که برخیزم.

همه اش تقصیر آن بختک های لعنتی است! آنچنان مرا به مرگ نزدیک می کنند که هنگام برخاستن از خواب باورم نمی شوم که زنده ام!

هر شب همین گونه است.

کور مال کور مال دست و رویی می شویم و لعنت دوباره به خود! که چرا نمازم قضا شده و رفتن به سر کار دیر!

صبحانه ای خورده نخورده می روم به اتاق مسعود! تا لباس بپوشم. چنان غرق خواب است که گویی هزار سال است نخوابیده! ناگاه شی متحرک قهوه ای رنگی نظرم را به خود جلب می کند. پشت کیس کامپیوتر است! اندکی بعد با کمال شجاعت از جان پناهش بیرون می آید و با فراغ بال به سمت من پیشروی می کند. انگار بوی نا آشنایی به مشامش خورده باشد! کمی دو دل می شود! راهش را کج می کند به سمت مسعود!!

در دلم احساس شعف می کنم! نمی دانم چرا٬ اما شی قهوه ای رنگ پر رو! ظاهرا بدش نمی آید که روی صورت مسعود راهپیمایی کند و من نیز در انتظارم تا ببینم چه می شود.

اما بوی وی نیز شی قهوه ای رنگ را ناخوشایند می آید تا به ناچار راه درب خروجی در پیش گیرد. با خیالی آسوده از حضور من از کنارم می گذرد. انگار که وجود ندارم!

(نکند مرده باشم و این روح من است که این سوسک لعنتی می نگرد؟!)

اما نه! شی قهوه ای رنگ٬ بدجوری نئشه است. نئشه چه؟ نمی دانم.

چند باری قصد عبور از در حمام را داشت اما به طرز احمقانه ای دور خود می چرخید. دست آخر هم علی رغم نیمه باز بودن در حمام نه تنها از آن عبور نکرد که از دیوار جانبی بالا رفت!

(شاید قصد پرواز داشت؟!) اما نه! چون خیلی بالا رفت اما دوباره گو گیجه گرفت و رو به پایین خزید!

هنوز محو حرکات خمارگونه شی قهوه ای رنگ بودم که ضربه آرام یک دمپایی مرا به خود آورد!

مادرم بود! گفت: بجنب بچه! کارت دیر می شود ها!!!

پ ن ۱: آن شی قهوه ای رنگ یک سوسک بزرگ اما معتاد بود!

پ ن ۲: بسوزد پدر اعتیاد!